Najlepsze filmy 2024 roku Ranking TOP 20 Filmawki

Zachwycaliśmy się jak reżyser opowiada o swojej rodzinie ze Krasnegostawu, ale trochę mniej uwagi poświęcano samemu obrazowi. O filmie Jesseiego Eisenberga w polskich mediach słyszeliśmy zwykle jako o tej „amerykańskiej produkcji o naszym kraju”. To opowieść nie tylko o adaptacji do nowego, nieznanego środowiska, ale również o rodzicielstwie, przyjaźni i poświęceniu. Jeśli nie mieliście okazji obejrzeć Dzikiego Robota w kinach, to nie jest to tak zaskakujące, jak mogłoby się wydawać. Odwiedziliśmy rekordową liczbę festiwali – zarówno w Polsce, jak i za granicą – i w rekordowym gronie zasiedliśmy do wyboru naszego TOP 20 minionego roku. To, co zaczyna się jako opowieść o ojcu desperacko szukającym córki na pustyni w Maroku, szybko staje się przeżyciem iście radykalnym.

Nie obiecujcie sobie zbyt wiele po końcu świata, reż. Radu Jude

• Każdy element jego filmu jest częścią związku przyczynowo-skutkowego, którego efektem i źródłem jest niedola obywateli krajów Europy Wschodniej.
• Baker zagrał emocjami widzów (a na pewno moimi), kiedy z łez śmiechu wprowadził ich w szloch z żalu, który był tym silniejszy, im mocniejsze było utożsamienie się z tytułową postacią.
• Dlaczego wszechświat każe nam dorosnąć, gdy my chcemy już na wakacje?

Przypomina także, jak złudny i niebezpieczny potrafi być amerykański sen. Nie można też nie wspomnieć o wielkiej roli Adriena Brody'ego. Mówi nam coś więcej o człowieczeństwie nie tylko poprzez wchodzenie głębiej w psychikę ocalałego z Holokaustu artysty, ale też dzięki ukazaniu skomplikowanej relacji z bogatym patronem. Działa jako psychodrama, opowieść historyczna, a nawet satyra.

Centrum Sztuki Współczesnej „Znaki Czasu” w Toruniu – wystawy i bilety

Analogowe mrowienie szesnastki i ingerencja w punkty ostrości z jednej strony wprowadzają w letni skwar, z drugiej zdają się symbolizować przemęczenie z niedospania i przepracowania. Co istotne zmiana lokacji nie sprawiła, że reżyser stracił swoje słynne poczucie humoru. Po raz kolejny także bardzo umiejętnie wykorzystany zostaje czas i jego ulotność, każdemu dialogowi towarzyszy długa i wszechogarniająca cisza, która wręcz odciska piętno na widzach. Apichatpong Weerasethakul udowadnia w swoim najnowszym projekcie, że jeśli chodzi o maestrię techniczną, znacznie przewyższa on większość swoich towarzyszy ze światowego nurtu. Stajemy się megabajtem zajętej pamięci na dysku, ale też sami produkujemy dowody na własne istnienie i na nasze grzechy. Przecież postrzegamy innych ludzi przez własne lęki, wiedzę i społeczne uwarunkowania.

Ranking 100 najlepszych filmów wszech czasów

Fabularny debiut Trương Minh Quýa to utwór o różnych cmentarzyskach – tych naturalnych, gdzie muszelki rozbijają skorupy o nabrzeże muskane falą; tych faktycznych, usłanych ciałami nieznanych żołnierzy i zawłaszczonych przez przemysł pamięci; oraz metaforycznych, wyznaczających horyzont marzeń o wolności. Należę do tych, którzy z jednej strony kochają uprawiać nekroturystykę, z drugiej zaś unikają zaduszkowych rytuałów, wyznaczających kalendarz rodzinnych spotkań. Na ile film może stać się nośnikiem pamięci lub katalizatorem wspomnień? Odkrycie, że to żydowska społeczność Nasielska, uchwycona w 1938 roku, w ostatnich momentach życia przed Zagładą, jest zaledwie punktem wyjścia do fascynującej opowieści. W amatorskich, dosyć nieporadnych ujęciach widzimy ludzi na ulicy bliżej nieokreślonego miasteczka w Europie.

Chłopiec i czapla to kino na wskroś autorskie, pozostawiające z natłokiem pytań i ścieżek interpretacji. Miyazaki po raz pierwszy daje tak głęboki wgląd w siebie samego i jak nigdy wcześniej czuć potwierdzenie dla jego słów, według których „nigdy nie myśli o widowni”. Film jest z jednej strony pochwałą aktu kreacji, ale i obawą o to, co stanie się z dziełem po śmierci autora.

Wszystkie odcienie światła ( , reż. Payal Kapadia

I to widać w liczbach, bo to właśnie ta produkcja okazała się w ubiegłym roku najbardziej kasową. Jest to także film idealnie spinający klamrą oczekiwania zarówno tych najmłodszych, jak i dorosłych. Z jednej strony, wytwórnia Disneya od wielu lat ma problem ze stworzeniem kontynuacji swojego hitu, która byłaby choć w połowie tak dobra, jak jej poprzednik. Jest jednak spora szansa, że wieczór ze znajomymi i Setkami bobrów w tle będzie jedną z najzabawniejszych chwil waszego życia. Umiejętnie stopniowany camp i słodko-gorzki, infantylny humor po pewnym czasie pozwala wyłączyć filtr absurdu widza. Film Mike’a Cheslika to niesamowity powrót do poetyki kina sprzed ponad stu lat, który zaskakuje wyraźnym ekologicznym przekazem.

Victor Erice wrócił do pełnometrażowego kina fabularnego po 30 latach, po to, by opowiedzieć widzom o prostych, autentycznych uczuciach. Albo całkowicie zatraci się w studiowaniu tej twarzy i wsłuchiwaniu się w uderzające o parapet krople wody, albo nie znajdzie tu już nic dla siebie. Enszytifkizacji, stosunkowo nowego zjawiska będącego procesem pogarszania się usług dostarczanych przez platformy bądź firmy dzięki agresywnym reklamom oraz nisko jakościowym produktom, celem zwiększenia zysków. Niczym w poprzednim filmie, dużą rolę odgrywa tutaj internet, a dokładniej TikTok, analizowany pod kątem wpływu jednostek na społeczeństwo. Tym bardziej, że brakuje nam takiego kina, lawirującego między pułapkami, jakie zastawiają strategie rozliczeń, oskarżeń czy prześmiewczych pamfletów kasyno online – kina cierpliwego, mądrego i czułego, bez krzty sentymentalizmu i dydaktycznego kija w plecach. Efektem tego 30-stronicowa nowelka rozrosła się w canneńskim filmie do równo trzech godzin, a i tak wiele zostało niedopowiedziane.

W swoim najnowszym filmie, nagrodzonym w 2023 w Cannes, Hirokazu Koreeda przedstawia historię nastoletniego Minato. Paradoksalnie jednak strona wizualna czy ścieżka dźwiękowa nie są tym, co najbardziej mnie do tej produkcji przyciąga. Nie jest to jednak zwykła próba udowodnienia reżyserki, że potrafi tworzyć piękne kadry – wtedy mielibyśmy piękny, ale ostatecznie pusty film. Jane Schoenbrun tworzy dzieło odnoszące się stylistycznie do takich reżyserów jak Gregg Araki czy David Lynch.

Z jednej strony teatralność scenicznego dramatu jest akcentowana świadomością roli. Jednak już drugie ujęcie na wypełnionej drewnianymi popiersiami dachołazów polanie, nad którą góruje monumentalny koci posąg wyrastający zza drzew, wprowadza atmosferę niepokojącego i dziwnego świata, do którego w ślad za czarnym ogonkiem przychodzi nam wkraczać. Flow wita nas niczym program przyrodniczy tudzież opowieść o zagubionym na łonie niebezpiecznej natury domowym pieszczoszku. Redaktorka portalu EnjoyItMagazine.pl, gdzie z pasją odkrywa świat kobiecego stylu życia.